Forum
James vanaf zijn wolkje.Het is weer een zonnige morgen, en er waait een licht briesje door mijn snorharen. Ik lig dan ook als een prins uitgeteld op mijn donzige wolk. Mijn trouwe vriend Devon zwiept met zijn staart heen en weer, en zoals u wellicht zult begrijpen kan ik het niet laten om er eens flink in te vliegen. Tijdens mijn leven bij mijn lieve personeel heb ik tal van leuke en spannende avonturen beleefd. De laatste dagen waren wat minder leuk, omdat ik wist dat ik ze zou gaan verlaten.Mijn personeel had gedaan wat ze konden en moesten doen. Een zwaar maar tevens ook een wijs besluit. Als je met zoveel liefde afscheid kunt nemen van (zomaar) een huisdier. Dat wordt helaas te vaak gezegd. Dan mag je oprecht spreken dat je het hart op de juiste plek hebt. Een huisdier is niet zomaar een huisdier! Dat vond zeker ook mijn personeel. Ik heb een fantastische tijd beleefd. Mocht hoofd zijn van de "Coon-Bende", en mocht bevriend zijn met mijn allergrootste vriend Devon. Devon heeft jaren geleden al afscheid genomen, helaas kwam dit afscheid ook voor mij en dat nota bene op mijn verjaardag. In eerste instantie niet leuk. Voor beide partijen. Het lijkt er dan ook op dat ik niet ben overladen met cadeaus. Maar dat ben ik zeker wel. Het mooiste wat ik die dag heb gekregen is een vast plekje in de tuin bij mijn personeel. En wel onder het voederhuisje voor de vogels! Een betere plek kun je je toch niet wensen als kater? Er staat zelfs een klein vogelbakje met water op mijn rustplaats, met een verse gerbera erin. Dit was één van mijn favorieten. De blaadjes van deze bloem kon je zo fijn afknabbelen. Ik weet danook zeker dat dit idee afkomstig is van mijn vrouwtje. Ondanks dat ik hier nu heerlijk op mijn wolkje lig, samen met mijn vriend, en we vaak samen spelen in de weide langs de regenboogbrug, mis ik mijn personeel en vriendjes zo af en toe. De behaaglijke warme plekjes boven de vensterbank en op de lambrisering. De verse tonijn hapjes, het knuffelen en de praatjes met Jasper en Henny. Maar weet u? Deze mooie herinneringen koester ik in mijn katerhartje. Daar denk ik aan als ik me alleen voel. En vaak is het dan ook weer snel verdwenen.  Het idee dat ik dchtbij ben, is een warme troost. Zo kom ik regelmatig nog even langs om te kijken hoe het gaat.Natuurlijk niet als echte kater, maar als een klein koolwit vlindertje. Ik observeer alles fladderend en dat doet me goed. Mijn vrouwtje vind het ook erg fijn, want op de een of andere manier weet ze dat ik het ben. Ze lacht altijd weer als er een vlindertje voorbij komt dwarrelen. Het is nu dan ook alweer even geleden dat ik afscheid heb genomen, en waarom zouden we niet doorgaan met leven? Het deed me dan ook goed om te zien dat mijn personeel een nieuwe huisgenoot heeft toegelaten. Een rode coon. (Net zo rood als ik, en hij heeft zelfs bepaalde trekjes van mij.) Leuk hè? Vindt u niet? Het ventje heet Thijs. Thijs van Figaro zal samen met zijn neven een leuke tijd tegemoet gaan. Dat alles bekijk ik van een afstandje en als ik zin heb beschrijf ik het in een leuk verhaal. Hopelijk geniet u er net zo van als voorheen. Maar ik laat me nu toch even gaan en fladder naar het vogelhuisje, waar ik me neervlei op het zachte blaadje van de gerbera. Ik knabbel nog even en dompel hem stiekem even onder. Ik ben ervan overtuigd dat er binnenkort weer een verse te vinden is. Hopsa! Tot een Wolkende keer. Prrr, James. 
Melanie van den IJssel
Geplaatst op: 15 oktober 2011. |
