Forum
Leed.Regelmatig ga ik naar het bos om te fotograferen. Ik heb een verzameling van de natuur in al haar schoonheid en in alle seizoenen.Zo ook vandaag. Gelukkig was het rustig in het bos, geen blaffende honden of jengelende kinderen. Alleen met de natuur. Ik liep een breed bospad op en zag in de struiken iets zwarts liggen, een vuilniszak leek het wel. "De mensen kunnen het ook nooit laten om troep te maken!", mopperde ik, en besloot de zak op te rapen en in de vuilnisbak te gooien. Toen ik beter keek zag ik dat de zak bewoog. Een paar angstige ogen staarden me aan. Het bleek een hele mooie schildpadpoes te zijn. Ik kwam dichterbij en zag dat de poes mankend onder een struik kroop. Ik probeerde haar te lokken met lieve woordjes, maar de poes kermde alleen van de pijn en bleef liggen. Ik rende terug naar de auto en reed naar de dichtstbijzijnde supermarkt om er wat brokjes te halen. Gelukkig heb ik altijd een mand bij me. Ik zou proberen om haar te lokken en dan naar de dierenarts te gaan. De brokjes werden gulzig opgegeten door de poes en op een gegeven moment kon ik haar pakken. Ze woog twee keer niets en zat onder de teken. Thuis gekomen belde ik de penningmeester op en legde het verhaal voor. De penningmeester besloot dat voor deze keer het bos ook bij Kattenzorg Dordrecht e.o. hoorde en ik had zijn fiat om naar de dierenarts te gaan. Bij de dierenarts aangekomen kreeg de poes een roesje om daarna de teken te kunnen verwijderen. Het bleken er meer dan twintig te zijn. Nu kon gelijk de wond bekeken worden. Wat we toen zagen was met geen pen te beschrijven! In de linker voorpoot van de poes zat een snee van ongeveer 2 centimeter, ook de rechter voorpoot was er niet ongehavend vanaf gekomen. De snee was hier anderhalve centimeter. De linker voorpoot bleek ook gebroken te zijn. Een röntgenfoto moest uitsluitsel geven hoe erg de breuk was. De uitslag was niet verheugend. De poot was verbrijzeld. Het zou gezet kunnen worden met een pin, maar de kosten zouden dan astronomisch zijn. Ik opperde amputatie en dat was een mogelijkheid waar de dierenarts nog even niet aan gedacht had. Katten kunnen heel goed overweg op drie poten, maar het probleem was wel dat de wondontsteking misschien al over de breuk heen gegaan was en dan zou de amputatiewond niet goed genezen. De penningmeester moest zijn toestemming geven, want het bedrag zou nu al tegen de € 500,- aan gaan lopen. Op zich zou dat geen probleem zijn en dat vind ik te loven. Het welzijn van de kat staat voorop! Wat ik ervan vond, vroeg hij. Er was geen zekerheid dat de wond goed zou genezen en dan zou de kat constant pijn blijven houden. In onderling overleg is toen besloten om de kat in te laten slapen. Toen ik thuis kwam heb ik een potje zitten janken. Wie doet nou zo iets? De poes was nog geen jaar oud en dan al zo veel verschrikkelijks meegemaakt. Ik heb een biertje gepakt om mijn ellende te verdrinken, maar........ ellende kan zwemmen. Peter van Kuyk, 10 mei 2005.
|
