Forum
BonnieUit: Poezenpraatjes, Vereniging Kattenzorg Dordrecht, juni 2004
Dit hier is onze Bonnie, zij liep zo´n 2
jaar geleden te zwerven op het
Enecoterrein. Ze kreeg te eten van Marian Koster. Van de mensen in de
woonwagens achter het terrein kon ze er met de bezem van langs krijgen
dus erg veel vertrouwen in de mensheid had ze niet. Toen Marian het plan kreeg om te gaan gaan verhuizen belde ze Coby, of Vereniging Kattenzorg misschien een oplossing voor handen had. Coby is een paar avonden meegegaan met het voeren, het moest persé ´s avonds laat, als er geen kinderen meer op straat waren. Jeetje wat was die kat schuw! Enfin op een goede dag ging het dan gebeuren, eten mee, mand mee en maar kijken of madam in de buurt wilde komen. En jawel hoor, wat je met eten al niet voor elkaar krijgt. De afspraak met de dierenarts was vantevoren al gemaakt en we hadden de toezegging dat we ook na sluitingstijd mochten langskomen. Om haar in de mand te krijgen, ging voorspoediger dan we voor mogelijk hadden gehouden. Bij de dierenartsenpraktijk aangekomen kwam madam vlot uit de mand en liet zich onderzoeken alsof het een modelkat betrof. Geen mankementen en geen kwalen te bespeuren. Ook geen chip, dus in de opvang dan maar. Voorlopig bij ons thuis in een bench, want we wisten niet hoe onze andere katten op deze indringer zouden reageren. Zo in de bench viel het allemaal wel mee, ze kon weinig kwaad aanrichten. Nu was het zaak om voor dit katje een nieuw thuis te vinden en zelf maakten we er iedereen die het maar horen wilde erop attent dat we een kat in de aanbieding hadden. Twee keer zijn er gegadigden komen kijken en twee keer werd ze niet meegenomen. Nu was ze in het begin niet erg aaibaar, dus dat was geen wonder. We begonnen de hoop al op te geven dat er een nieuw tehuis gevonden zou worden. Inmiddels liep ze al rond door het huis, en met de twee huidige bewoners was het hommeles. We hadden haar de naam Bonnie meegegeven (die van het buitenspelen). Bonnie blies naar de huidige bewoners en die pikten het natuurlijk niet. Ze sloegen erop los, dus was het regelmatig plukken haar bij elkaar breien. De enige oplossing was om de kemphanen gescheiden te houden en dat lukte aardig. Als we er bij waren viel het allemaal nog wel mee, maar als we weggingen moest de deur ertussen. Omdat we bang waren dat ze weer de benen zou nemen, probeerden we haar angstvallig binnen te houden. Maar vooral ´s nachts werd de buurt wakker geschreeuwd, het leek wel een krijsend kind. Bonnie werd gelukkig steeds liever. In het begin kon je alleen haar kopje aaien, dat vond ze duidelijk prettig. Later steeds verder over haar rug en haar staart. Langzamerhand staat ze steeds meer toe. Zelfs borstelen mag. Ze ligt graag op schoot en er worden kopjes gegeven. Het was duidelijk dat dit katje (ze ziet er uit als een kat van amper 1 jaar) heel wat meegemaakt moet hebben. Vorig jaar zomer konden we haar echt niet meer binnen houden, want we konden zelf de tuin niet meer in. Het gevolg was dat ze maakte dat ze wegkwam en was twee nachten zoek. Maar ineens stond ze er weer. Hier viel lekker eten te halen. Sinds die dag laten we haar er maar uit wanneer ze wil. Soms staat ze binnen twee minuten weer te mekkeren dat ze naar binnen wil. Ze maakt zelfs de tuindeur open en ze weet ook al dat aan de klink gaan hangen geen nut heeft als de sleutel er niet in zit. Slim is ze wel. Het werd steeds duidelijker dat het een blijvertje zou worden. Het is echt een koddig gezicht als je haar door de kamer ziet lopen met de staart fier omhoog, net zo als een eekhoorn. Het is echt een snoepje. Dat ze zou blijven stond eigenlijk twee jaar geleden al vast. Coby Anderson
|
