6 maart 2016

Eosinofiel granuloom complex

Dieren hebben, net als mensen, verschillende soorten witte bloedcellen met elk een eigen specifieke taak binnen het afweersysteem. Vaak worden deze cellen genoemd naar de kleur waarmee ze onder de microscoop herkenbaar worden gemaakt. De eosinofiele cel is daar een voorbeeld van.
eosinofiel-granuloom-complexEosinofiele cellen spelen een belangrijke rol bij ontstekingsreacties, allergische reacties en bij de afweer tegen parasieten. De huid- en slijmvliesafwijkingen die bij het eosinofiel granuloom complex voorkomen bestaan uit een opeenhoping van eosinofiele cellen.
Het eosinofiel granuloom complex is een moeilijk te behandelen ziekte bij katten. Het kan beginnen met een klein blaasje dat openbreekt, een korstje krijgt en daarna geneest, maar na enige tijd weer terugkomt.
Omdat de poezen vaak erge jeuk hebben, beginnen ze te krabben en alles wordt nog veel erger.

Verschillende uitingsvormen.

Bij de kat kunnen 3 verschillende uitingsvormen van deze afwijking (zelfs naast elkaar) voorkomen namelijk:

  • de eosinofiele zweer
  • de eosinofiele plaque
  • het eosinofiel granuloom

De eosinofiele zweer.

Zweren zien we vooral op de bovenlip en soms ook in de bek van de kat. Op de bovenlip kunnen vrij grote ‘diepe’ zweren ontstaan waarbij een deel van de lip verloren kan gaan en wat pijnlijk is voor het dier. Soms kan een zweer op de lip tot ver op het verhemelte doorlopen.

De eosinofiele plaque.

Dit is een stevige goed omschreven wat vochtige, ruw gelikte en ontstoken plek in de huid. Plaques worden meestal gevonden aan de onderzijde van de buik en aan de binnenkant van de dijbenen. Soms op meerdere plaatsen tegelijk. Katten likken hier meestal vrij heftig aan. Het irriteert of jeukt dus flink.

Het eosinofiel granuloom.

Een granuloom komt voor in de huid of het slijmvlies en bestaat uit een goed omschreven zwelling die boven het huidoppervlak uit komt. Ze kunnen over het hele lichaam en in de bek (vooral de tongbasis) voorkomen. Het granuloom in de tong kan lang onopgemerkt blijven totdat het proces zo groot wordt dat het problemen bij het eten veroorzaakt.

eosinofiel-granuloom-complex tongeosinofiel-granuloom-complex gehemelte

 

 

 

eosinofiel granuloom complex buik  eosinofiel-granuloom-complex tussen tenen

Diagnose.

Omdat veel van deze (huid)afwijkingen lijken op een ontsteking of een tumor is het in sommige gevallen raadzaam het afwijkende weefsel te onderzoeken door middel van een uitstrijkje of door het nemen van een biopt (huidmonster).

Therapie.

Een antibioticumkuur kan (een deel van) de ontstekingsreactie tot rust brengen. Wanneer dit niet tot een volledig herstel leidt, wordt uiteindelijk prednison of interferon ingezet om deze aandoening te behandelen. Dit medicijn kun je in de vorm van tabletten (of eventueel injecties) toedienen.
Soms worden hormonen gegeven of geopereerd. Een operatie is meestal zinloos, omdat het daarna op een nieuwe plek weer kan terugkomen.
Het geven van essentiële vetzuren en/of de omschakeling op rauwe voeding kan ook helpen.
Wees zeer voorzichtig met vlooienmiddelen die je in de nek moet druppelen. Dit kan een heftige reactie veroorzaken (vreselijke jeuk).

Als een overgevoeligheidsreactie (allergie) een rol speelt in het ontstaan van deze aandoening is er wellicht een oplossing mogelijk. In alle gevallen is het van belang de vlooienbestrijding te optimaliseren. Bij verdenking van een voedselovergevoeligheid kan een test met een (zelfgemaakt) testdieet uitsluitsel geven.

Eosinofiel granuloom is goed te behandelen met de kruidenformule Sical.
Sical is een goed alternatief voor de Prednison of antibiotica behandeling. Het kent geen bijwerkingen. Hierdoor kan het desnoods langdurig worden gegeven.

Prognose.

De resultaten van de behandeling zijn wisselend. Wanneer de oorzaak van de allergie duidelijk is en behandeling plaatsvindt, is de kans op blijvend herstel groot . Wanneer er geen duidelijke oorzaak is,  geeft prednison bij de meeste katten een goede reactie. Anderen hebben levenslang (regelmatig) medicijnen nodig om de problemen onder controle te houden. De dierenarts zal er daarbij naar streven om de dosering zo laag mogelijk te houden om eventuele bijwerkingen te vermijden.

Bron Huisdierendokter.nl en Kattenziektes.com