Ga naar de inhoud
Katten en honden

De vrouw en ik hebben een vriend die heel alleen woont in het eigen, redelijk groot huis en er bijna leeft als een kluizenaar. Buitenkomen doet hij alleen nog maar om, zij het in verschillende winkels, zijn dagelijkse boodschappen te doen en af en toe eens een even solitair levende landgenoot te ontmoeten. Wij, Liliane en ik, wippen al eens bij hem binnen, ook al omdat we via een uitstapje naar het Nederlandse Sluis… sigaren voor hem meebrengen, sigaren die daar nog altijd goedkoper zijn dan bij ons.

Eens meerijden doet hij niet. Dat heeft hij eigenlijk maar een of twee keer gedaan. De reden daarvoor laat hij altijd duidelijk blijken: hij wil en kan zijn kat niet zo lang alleen laten. Het gaat hier om een stokoude kater, die zo goed als meester speelt over wie men dus amper nog ‘zijn baasje’ mag noemen. De kat bepaalt, de man voert uit. Wat betekent: in zijn zetel blijven zitten als hij daar ook wil liggen, gewoon het duurste menseneten kopen als blijkt dat dierenvoeding niet goed genoeg meer is en leven volgens zijn agenda, bepalend wanneer opgestaan wordt of in bed gekropen. Dat bij het minste kwaaltje de dierenarts bezocht wordt, moet ik er niet eens meer bij vertellen om aan te tonen hoe belangrijk het huisdier voor hem geworden is, hij de man die voorheen zijn leven leidde zoals hij en hij alleen dat wenste.

Vertrekkend van die vaststelling, denk ik al eens dat er in onze maatschappij (die van mensen en beesten) een serieuze verandering aan de gang is. Ik kijk daarbij even terug in het verleden, in dat van mijn kinderjaren bijvoorbeeld. Mijn drie zussen bijvoorbeeld waren gek van honden en katten, de middelste inzake leeftijd bracht er regelmatig eentje mee naar huis, vanop de straat weggelokt. Ze dartelden er dan met zoveel tederheid rond dat het er wel leek dat er nog een baby’tje het gezin verrijkt had. Ik had met heel dat dierengedoe niks te zien, wat trouwens niet verwonderlijk was. Ook bij de ‘grote mensen’ gold toen blijkbaar de gewoonte dat mannen weinig te maken hadden met huisdieren, behalve als het om grote, gevaarlijk lijkende honden ging. Daarmee pronkte de heer des huizes al wel eens op straat of in de wei. De dames (en meestal de oudere) fleemden en flodderde met de kleinere rassen, de lange, de dunne, de dik behaarde of die met zo’n zachte, want vaak gewassen krulletjes op het vel.

En wat zie je vandaag, op straat: heren van alle soorten, die met zo’n minuscuul beestje aan de leiband rondlopen of er zelfs in hun stamkroeg mee staan te pronken, ook aan de toog. Onlangs nog zag ik ergens op een terrasje een koppel met zo’n hond een koffietje drinken. Het dier lag trouw aan de voeten van zijn baasje en toen die opstond, waarschijnlijk om een plasje te maken, veerde hij (of zij) eveneens op en bleek door de vrouw nog maar moeilijk in bedwang te houden. Als dat dan toch gelukt was, zette het dier zich stijfrecht en keek star naar de deur waarlangs zijn baasje verdwenen was. Om ongeveer gek te worden toen die daar weer verscheen.

Scènes van een dergelijke aard doen mij vragen stellen. Let wel: ik ben zeker en vast niet tegen huisdieren, kan ze ook al eens lief, of gek, of zelfs mooi vinden, maar nood aan nauw contact met hen heb ik nooit gehad, waarschijnlijk ook omdat ik destijds door mijn zussen ver verwijderd werd gehouden van een of andere vangst, die een van hen op straat gedaan had. Later keek ik al eens meewarig naar de vrouwen die hond of kat op een nogal overdreven manier vertroetelden, daarbij denkend dat zij dat deden om een gebrek aan menselijke warmte in hun dagelijks leven te compenseren. Mannen moesten dat destijds blijkbaar niet doen, maar nu dus wel. Zou onze maatschappij dan zo koel en kil geworden zijn dat zij daar nu ook nood aan hebben? Ik vraag het mij wel eens af.

PS – Bij het recente overlijden van de Franse filmvedette Alain Delon las ik dat hij ‘tussen 35 van zijn geliefde honden wilde begraven worden’. Hij, de man die alle mooie vrouwen rond de vinger draaide, hij had dus bij leven niet altijd voldoende menselijke warmte gekregen.

Ik vond dit artikel wel passend voor deze tijd. Het is op 9 augustus 2024 geschreven door: Robert Janssens, journalist-auteur. Bron: https://www.seniorennet.be

blauwe balk
 

         

Geef een reactie op bovenstaand artikel.

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Katten en honden