Ga naar de inhoud
Poezenkaart
Hanny Prinzen de schrijfster van deze column

Wat kun je in een paar dagen veel zien in een nieuwe stad. Donderdag vertrokken met een reisgenoot en zondag terug gekomen.

Anna mocht thuisblijven en hoefde niet naar het pension. Mijn vriendin wilde haar verzorgen, dat was erg fijn voor Anna. Veranderingen vindt ze niet zo prettig, haar eigen ritme is met name erg belangrijk. In de ochtend een fris watertje en nieuwe brokjes om een goede start van de dag te maken. Natuurlijk krijgt ze eerst een kam en borstel beurt. Wordt dit niet gedaan, begint haar vacht te klitten. Het ritueel is dat wanneer Anna’s toilettas op tafel staat ze snel naar je toe komt. De borstelbeurt wordt volgens mij wel steeds langer, ze gaat er nu zelfs bij liggen. Na afloop krijgt ze een kattensnoepje, dat kun je niet vergeten, ze miauwt net zo lang tot ze de aandacht en het snoepje krijgt.

Met mijn reisgenoot besproken hoe Anna mij zondagavond zou begroeten, of niet. Het is al eens voorgekomen dat ze even niets van mij moest hebben, ik had haar in de steek gelaten dus…
Zondagavond stak ik de sleutel in de deur en duwde de deur open, het neusje van Anna kwam om het hoekje van de buitendeur mij tegemoet.

Blijkbaar heeft ze mij gemist ondanks de goede zorgen en knuffelpartijen van mijn vriendin. Zou het dan toch zo zijn dat een kat zich hecht aan de persoon bij wie ze woont, of die bij haar woont?

Ik las in een artikel dat een kat zijn mens herkent, niet alleen door zien, maar ook door de geur. Hierbij vraag ik mij dan wel weer af of het gebruik van een andere eau de toilette daar weer invloed op heeft.

Anna is de verdere avond en volgende dag wel steeds in mijn buurt gebleven, ik ga ervan uit dat dit echte kattenliefde is na een stedentrip.

blauwe balk
 

         

Geef een reactie op bovenstaand artikel.

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Stedentrip